"سهراب سپهری"

                  همیشه با تو دلم می رود به آسوها

                  به پر مجال پریدن نداده ابروها

                 هنوز روشن و سبزی شبیه فروردین

                 عجیب سایه زدی زیر چشم آهوها

                 چقدر دور نگاهت غریب می میرم

                 منی که زرد و کویرم میان شب بوها

                 چقدر حادثه سازی برای شاعرها

                 در اوج باور سقراط ها ، ارسطوها

                به واو اول اسمت قسم که می میرم

                نه مثل فلسفه بافی بچه ترسوها

                هنوز با تو دلم می رود به آسوتر

                شروع فصل پریدن و با پرستوها

"حسین رضایی"

                             بعد تو یک کوچه دلتنگی به جا ماندست وبس      

                              گرد و خاک خاطره بر جان ما ماندست و بس

                              روز آخر گفته بودی که فراموشم مکن ....

                              جز تو در ذهنم صدای گریه ها ماندست وبس

                              می نویسم خویش را در بیت بیت شعر تو

                              فکر شیرینت برایم آشنا ماندست و بس

                              یک غروب سرد مردم در طب ناباوری

                              برف بارید و تو رفتی ، ردپاماندست و بس  .

امشب به قصه دل من گوش می کنی                فردا مرا چو قصه فراموش می کنی

این در همیشه در صدف روزگار نیست                می گویمت ولی تو کجا گوش می کنی

دستم نمی رسد که در آغوش گیرمت                 ای ماه که با دست در آغوش می کنی

درساغر توچیست که باجرعه ی نخست           هشیارو مست را همه مدهوش می کنی

می جوش می زند به دل خم بیا ببین                   یادی اگر زخون سیاوش می کنی

گر گوش می کنی سخنی خوش بگویمت             بهتر زگوهری که تو در گوش می کنی

جام جهان زخون دل عاشقان پر است                  حرمت نگاه دار اگرش گوش می کنی

                        سایه چو شمع شعله در افکنده ای به جمع

                        زین داستان که با لب خاموش می کنی

                                                    ***

گریه مارا می برد تا مرز شوق                  اشک را می آورد گاهی به ذوق

غزل ترین غزلی چون خدا سروده ترا               ترا زناب ترین واژه ها سروده خدا

ترا سرشته خداوند خوب من از عشق              زلال و پاک چو باران و مثل گل زیبا

تو کیستی که چنین عطر آسمان داری؟           تو امتداد بهشتی و شاخه طوبی

بگو که چیست در آن در چشمهای معصومت؟     که چشم های ترا نسبتی ست با دریا

ترا پری چه بگویم که بهتری زپری                      تو از فرشه سَری ، تو کجا ، فرشته کجا؟

به جز غزل ای بهترین نخوانمت که خدا             زعاشقانه ترین واژه ها سروده ترا .

                                                         ***

پر می کشم از پنجره ی خواب که تا تو

هر شب من و دیدار در این پنجره با تو

از خستگی روز همین خواب پر از راز

کافی ست مرا ای همه ی  خواسته ها تو

دیشب من و تو بسته ی این خاک نبودیم

من یک سره آتش همه ذرات هوا تو

بیدارم اگر دغدغه ی روز نمی کرد

با آتشمان سوخته بودی همه را تو

پژواک خودم بودم و خود را نشنیدم

ای هر چه صدا هر چه صدا هر چه صدا تو .

***

آرام من  !  همه از من فراری اند

وقتی که زردم و مَردم بهاری اند

حق من است که رنگ خزان شوم

تا گریه های تو در باد جاری اند

گفتی پرنده برایت می آورم

این مهره ها همه باز شکاری اند

گفتی که عشق به جایی نمی رسد

این روزها همه عاشقانه ها                         پیچیده د ر کفن بیقراری اند .

***

سعیم این بود که شاعر بشوم باز نشد

قصه ام با تپش قلب تو آغاز نشد

شعرهایم همگی از تو حکایت دارند

عشق تو حس غریبی ست که ابراز نشد

من از اطناب غزلها به خدا بیزارم

خواستم کم کنم اینجا ، سخن ایجاز نشد

این پرنده قفسش بی درو پیکر شده است

پرزدن حق مسلم شدو پرواز نشد.

***

اگر نگاه تو سمت این غزل باشد

همیشه این غزلم بهترین غزل باشد

بیا و حدس بزن ، فکر می کنی این شعر

برای گفتن تو چندمین غزل باشد

برای اینکه تو سختی نبینی و باشی

تلاش می کنم آسانترین غزل باشد

تمام سعی من این بوده تا تو گفته شوی

فقط لیاقت تو این چنین غزل باشد

و ممکن است خدای ناکرده این غزلم

بدون بودن تو آخرین غزل باشد.

من اینجا بس دلم تنگ است

                                و هر سازی که می بینم بد آهنگ است

بیا ره توشه برداریم ، قدم در راه بگذاریم // ببینیم آسمان هر کجا آیا همین رنگ است .

***